ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳುತ್ತಿರುವ ಅಪಸವ್ಯಗಳು – ಶುದ್ಧತೆಯ ಸಂಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯ ಅಗತ್ಯ

ಯಕ್ಷಗಾನ ನಮ್ಮ ದೇಶವೇ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಕಲಾಪ್ರಕಾರ . ಇದು ಕೇವಲ ಕಲೆಯ ಪ್ರಕಾರವಲ್ಲ; ಅದು ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಜ್ಞಾನ , ಪೌರಾಣಿಕತೆ, ನೈತಿಕತೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಕ ಶಿಲ್ಪವಾಗಿದೆ. ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಿಂದ ಕಥೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಂವೇದನೆ, ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಈ ವೇದಿಕೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. "ಆಧುನಿಕತೆ", "ನವೀನತೆ", "ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ", "ಜನಪ್ರಿಯತೆ" ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ತಂಡಗಳು ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪ್ರಹಸನ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿರುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕಲೆಯ ತಾತ್ವಿಕತೆ, ಪಾತ್ರಗಳ ಗಂಭೀರತೆ, ಮತ್ತು ಕಥೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಕುಗ್ಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು, ಪ್ರಸಕ್ತ ಘಟನೆಗಳ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು, ಜಾತೀಯ ವಿವರಣೆಗಳ ವ್ಯಂಗ್ಯೋಕ್ತಿ, ಜನಪ್ರಿಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಪ್ರಸ್ತುತಿಯ ನಡುವೆಯೇ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು 'ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ಹಾಸ್ಯ' ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಹಾಸ್ಯವು ಪಾತ್ರದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ, ಕಥೆಯ ಗಂಭೀರತೆಯ, ವೇದಿಕೆಯ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ವಿರುದ್ಧವೇ ಹೋದರೆ, ಅದು ಕಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಅಪಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ:'ಧರ್ಮರಾಜ' ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಭಾಗವತನೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಸಹಪಾತ್ರದೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಬೆರೆಸಿದಾಗ ಕಥೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯ "ಟಿವಿ ಟಾಕ್‌ಶೋ"ವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. 'ಕೃಷ್ಣ'ನ ವೇಷದಲ್ಲಿರುವವರು ಪ್ರಸಕ್ತ ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತು ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.ಕಾಲ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅರಿವು ಕಲಾವಿದನಿಗಿರಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಭಾಗವತರು ಪಾತ್ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು, ಹಾಸ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದ ಹಸಿ ಹಸಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗಮನವನ್ನು ಕಲೆಯಮೂಲ ತತ್ವದಿಂದ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಕಲೆ ಒಂದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ತಡೆರೇಖೆ ಕಲೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಲ್ಲ. ಅದು ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಮೂಲಕ ನಡಿಗೆಯಿಡಬೇಕು. ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರದ ಚರಿತ್ರೆ, ಆತನ ಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿ, ಕಾಲ ಪ್ರಜ್ಞೆ , ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಅಶಿಷ್ಟ ಉಲ್ಲೇಖ ನೀಡುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ನಗೆಯ ನಾಣ್ಯದಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಕಲೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಲನೆಯ ಭಿನ್ನತೆಯ ಬೀಜವೆಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಭಾವ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಧರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ – ಕಲಾವಿದರು, ಭಾಗವತರು, ಸಂಘಟಕರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಮೂಲಕ ಈ ಅಪಸವ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಬೇಕು. ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯ ಅಗತ್ಯತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೇಳಕ್ಕೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಂತಹ, ಮನದಟ್ಟಾದ ಒಂದು ನೀತಿಸಂಹಿತೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ: ಭಾಗವತರಿಗೆ ಹಾಗೂ ವೇಷಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಮೂಲಕಥೆ, ಪಾತ್ರ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಪಾತ್ರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ,ಸಾಂಘಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ, ಜಾತಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಕೊಡಬೇಕಿದೆ. ಸಾಂಘಿಕವಾಗಿ ಕಲೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರ. ಇದು ಕಲೆಯ ವಿರೋಧವಲ್ಲ; ಇದು ಕಲೆಯ ಪವಿತ್ರತೆಯ ರಕ್ಷಣೆ.ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಚಟವಿರುವವರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೊದಲೇ ಸ್ನೇಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವುದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಸಮಸ್ಯೆ ತಡೆಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢತೆ ಇದೆ . ನವೀನತೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಆದರೆ ಅದು ಕಲೆಯ ತಾತ್ವಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, ವೇಷ ಪ್ರಸ್ಥಾಪನೆಗಳು, ಸಂಗೀತ all these innovations must enhance the sacredness and seriousness of the tradition. ಯಕ್ಷಗಾನ ಯಾವುದೇ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಬೇಕಾದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಪಠ್ಯ ಶಕ್ತಿ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಸಂವಹನ. ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಕೇವಲ “ಮನರಂಜನೆ”ಯ ಪ್ರಕಾರವನ್ನಾಗಿ ನೋಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಕಲಾವಿದರು, ಯಜಮಾನರು, ಸಂಘಟಕರು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳು – ಕಲೆಯ ಮೂಲ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಯಕ್ಷಗಾನವೆಂದರೆ ಅದು ಪಾತ್ರಶ್ರದ್ಧೆ, ಮೌಲ್ಯಯುತ ಕಥಾಪ್ರಸ್ತುತಿ , ಶ್ರವ್ಯಶಕ್ತಿ, ಶ್ರದ್ಧಾ ಬದ್ಧತೆ, ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ನಿಲ್ಲೋಣ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಲಾ ವೇದಿಕೆ ಶುದ್ಧವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಸಮಾಜ ಶುದ್ಧ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕುಮಾರ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಮುಳಿಯಾಲ.